Tο ωραίο καλοκαίρι (β')

Το καλοκαίρι είναι η εποχή η σκληρή, γιατί συνεχίζει απτόητο παρά την έκσταση των πάντων και τις σιωπηλές εκμυστηρεύσεις τους. Δε νοιάζεται, δεν οικτίρει, δε συμπονά: ο καθένας είναι υπεύθυνος για το φως που απορροφά και για τους κινδύνους της όρασής του.

Το καλοκαίρι είναι η εποχή η στεγνή, κυριολεκτικά και μεταφορικά: ακόμη και τα δάκρυα στεγνώνουν γρήγορα στα μάτια, ο πόνος εξατμίζεται μπρος στην απίστευτη ζέστα των κατάφωτων ημερών, ο θυμός δε διαρκεί ούτε και κλείνεται αυτιστικός σε ζοφερά δωμάτια, η κάψα του μεσημεριού κάνει τους ανθρώπους ανίκανους, ακόμη και να μαλώσουν.

Το καλοκαίρι είναι η εποχή των συνειδητών αναβολών: για λίγες στιγμές να πάψει κανείς να σκέφτεται, να πάψει να μεριμνά, να πάψει να απασχολεί το μυαλό με επιβίωση, νίκες, λεφτά και άλλες τέτοιες ωραίες ματαιότητες.

Το καλοκαίρι είναι εποχή επικίνδυνη, γιατί κοιτάει τα χρόνια που πέρασαν και κείνα που θα ‘ρθουν και το ισοζύγιο είναι συνήθως αρνητικό: όταν ρωτήσει κανείς για το τι έκανε στη ζωή και πώς έζησε το θαύμα της, θα πρέπει να έχει απάντηση θετική. Γιατί αλλιώς η συνείδηση του ολέθριου τίποτα και των χρόνων που πέρασαν έτσι για το τίποτα, έρχονται και ζητούν τα ρέστα. Αλλά, αν έχει μείνει κανείς υπαρξιακώς ρέστος, έφτιαξε δηλαδή σπίτια στη θάλασσα και στο βουνό και δεν έχει πλέον φίλους για να πάει, τι να τα κάνει τα σπίτια και τη θάλασσα και το βουνό; 

Από κάποια άλλη άποψη, το καλοκαίρι είναι μια έμπυρη ελεγεία: γι’ αυτό που φεύγει απ’ τη ζωή μας άγνωστο και ανυποψίαστο, για τα χρόνια που κυλούν και φεύγουν σαν πυρετός, για τους ανθρώπους που έφυγαν μέσ’ απ’ τα χέρια μας, δίχως να κάνουμε κάπως τον κόπο να τους κρατήσουμε.

Κι έπειτα έρχονται απρόσκλητες οι θάλασσες και τα δειλινά, τ’ ανοιχτά παράθυρα και ο ζεστός αέρας, οι θαμποί δρόμοι και τα μάτια που κλείνουν, οι καρότσες των ημιφορτηγών και τα ανακατεμένα μαλλιά των κοριτσιών, οι φουσκωμένες σαμπρέλες και οι τσιρίδες στη θάλασσα, τα λιωμένα ρολόγια του Νταλί και η ζεστή άμμος της παραλίας, οι σκιές του μεσημεριού και το φως από τις γρίλιες, οι ασπρόμαυρες ταινίες και τ’ ανοιχτά ραδιόφωνα, έρχονται τα ρούχα που γίνονται η συνέχεια του δέρματος και η αμηχανία των εκτεθειμένων μελών, οι σωματικές εικασίες, οι γρήγορες ανάσες, οι κυνηγημένοι ψίθυροι, οι αιώνιες υποσχέσεις, η κάθιδρη αγάπη και ο ιδρώτας που κυλάει στους κροτάφους…

Κόσμος στη θάλασσα, ζευγάρια που γέρνουν λιώνοντας ο ένας στον ώμο του άλλου, μεταλαμβάνοντας των αχράντων μυστηρίων, της Αγάπης. Η αγάπη στα μακροβούτια της κρατώντας καρτερικά την ανάσα της. Τα στίλβοντα σώματα που καθιερώνουν άπαξ και δια παντός το μελαγχολικό βάθος της Επιφάνειας. Τα στραφταλίσματα του ήλιου την ημέρα και τα μαλάματα το φεγγαριού τη νύχτα. Ο ανέφικτος έρως με τη φευγαλέα μορφή μιας άγνωστης κοπέλας. Το αλμυρό νερό και το φιλί στη θάλασσα του πρωινού.

Η ανανταπόδοτη αγάπη, η πιο μονάχη αγάπη του κόσμου.

Τα βρεγμένα μαλλιά και οι βόστρυχοι που στάζουν το νερό στην πιο μεγάλη αρχαιότητα, που είναι η ομορφιά. Η απόκοσμη σιωπή του βυθού. Οι χαρούμενες φωνές της παραλίας. Οι τσιρίδες των μικρών παιδιών που ρίχνονται στη θάλασσα για πρώτη φορά, και το δέος της απέραντης έκτασης σ’ ένα ημίγυμνο σώμα. Τα σωσίβια με το αλογάκι ή τον κύκνο, με τα οποία κολυμπούν στ’ ανοιχτά, οι μαμάδες και οι ηλικιωμένοι. Η μυρωδιά των πεύκων και η ευλογημένη δροσιά τους. Η κρατημένη αναπνοή και τα κρύα ρεύματα του βυθού. Η άμμος που καίει και τη βρίσκεις αργότερα συντροφιά στα σεντόνια. Κάποιες νωχελικές βάρκες στ’ ανοιχτά, τα ενθύμια κοχύλια, οι χαρισμένες πέτρες, το θάψιμο στην άμμο, τα φτυαράκια των παιδιών, τα ερειπωμένα από την παλίρροια μεσαιωνικά κάστρα, η καθημαγμένη γλύκα του καρπουζιού, ‘‘τα πίστεψέ με και τα μη / μια στον αέρα μια στη μουσική’’ … όλα αυτά συνιστούν αναμφίβολα μια μυθολογία, αλλά τα παραμύθια παρουσιάζουν τη ζωή αντεστραμμένη και ίσως περισσότερο αληθινή και κανείς δε γνωρίζει αν το Ελληνικό καλοκαίρι είναι περισσότερο όνειρο, χαμένος παράδεισος ή διαφεύγουσα πραγματικότητα, όνειρο ή αίρεση στην ψυχή των νεοελλήνων…

Κωνσταντίνος Ν. Καρεμφύλλης

e-keimena.gr

Ιστότοπος για τη διδασκαλία της Ελληνικής Γλώσσας στην εκπαίδευση

και πεδίο βολής εξαιρετικών κειμένων στο διαδίκτυο.

Αγαπητοί φίλοι,

Το περιεχόμενο του Ιστότοπου είναι ελεύθερο και ανοιχτό προς ανάγνωση και χρήση, για κάθε ενδιαφερόμενο.

Από την άποψη αυτή

 Επιτρέπεται η αναδημοσίευση ή χρήση μέρους ή του συνόλου των αναρτήσεων που περιλαμβάνονται στον ιστότοπο αυτό από μαθητές, εκπαιδευτικούς ή άλλους "κυβερνοναύτες", χωρίς να απαιτείται προηγουμένως κάποια προφορική ή γραπτή άδεια από το διαχειριστή.

Απλώς, αν βρίσκετε και εσείς κάποιο νόημα στο μοίρασμα και την ελεύθερη πρόσβαση στη γνώση, την πληροφορία και τη σκέψη, μπορείτε να αναφέρετε τον ιστότοπο ως πηγή, προκειμένου να τον ανακαλύψουν και ενδεχομένως να τον χρησιμοποιήσουν και άλλοι.

 Μπορείτε επίσης να προτείνετε και εσείς κάποιες αναρτήσεις (ασκήσεις, υλικό διδασκαλίας κ.λπ.) γράφοντας το ονοματεπώνυμό σας, την ηλεκτρονική σας διεύθυνση και κάποιο τηλέφωνο επικοινωνίας (προαιρετικά) και στέλνοντάς τα στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Η ευθύνη της τελικής επιλογής του υλικού ανήκει στη διαχείριση του Ιστότοπου.

 
 

o-mikron:

δίκτυο για τα γλωσσικά θέματα στην εκπαίδευση

συμμετέχουμε και συζητάμε ισότιμα